گاهي فكر مي‌كنم كه پدر‌هاي ما جور ديگري بودند. با آن سبيل‌هاي مردانه وقتي راه مي‌رفتند دوست داشتيم از روي كلمه جذبه و ابهت هزار بار بنويسيم.

 پدر‌هاي ما نه اصول روان‌شناسي هولاكويي بلد بودند و نه كتاب‌هاي مردان مريخي و زنان ونوسي را مي‌خواندند؛ اما يك نگاه چپ آنها هلاك مي‌كرد آدم را.

گاهي فكر مي‌كنم آن پدر‌هاي با مرام و ساده اما با ابهت كجايند. حالا وقتي كه مي‌گوييم دوچرخه، كسي نيست كه بگويد: سبيل بابات مي‌چرخه. زماني دور يا نزديك بود كه سبيل بابا مي‌چرخيد و پسر حساب كار خودش را مي‌كرد.

زماني دور يا نزديك بود كه پدر‌ها سنگين و خسته و از پا افتاده به خانه مي‌آمدند. دستي مي‌شستند و لقمه‌اي نان مي‌خوردند و نگاهي كه مهرباني را براحتي نمي‌توانستي از آن بخواني، به فرزندان خود مي‌كردند و مي‌گفتند: چطوري پدر سوخته؟ امروز آميزاسكندر مي‌گفت با پسرش دعوات شده. نبينم ديگه از اين غلطا بكني.

زماني دور بود يا نزديك بود كه همان يك كلمه چطوري براي سر ما فرزند‌هاي آن دوره‌هاي پدر سالار، زيادي هم بود.

سر كيف مي‌شديم كه پدرمان به ما نگاه كند. دلمان مي‌خواست مرد شويم؛ مردي مثل همان پدري كه حتي وقتي خواب بود احساس مي‌كرديم هر آن سر برسد و حالمان را جا بياورد و گوشمان را از بنا گوش دربياورد.

آن روزها حتي روز پدر هم نداشتيم اما پدر داشتيم. پدر دورادور هواي ما را داشت. پدر پول توجيبي هم گاهي به ما مي‌داد، اما نه آنقدر كه رويمان زياد شود.

پدر به ما مي‌گفت كه در حق مادر و خواهرانمان و در حق كوچك‌تر‌ها و ضعيف‌ترها پدري كنيم. پدر‌هاي آن دوره‌هاي پدرسالاري فقط حرف نمي‌زدند. عمل مي‌كردند.

همين بود كه هم حرفشان حرف بود و هم عملشان عمل. پدر‌هاي آن دوره‌هاي پدرسالاري تنها هنرشان دودره‌بازي و دودوزه‌بازي نبود.

گاهي فكر مي‌كنم كه پدر‌هاي ما جور ديگري بودند. همان‌طور كه گاهي فكر مي‌كنم مادر‌هاي ما هم مادرهاي ديگري بودند. مادر‌هاي آن دوره از همان هنگام زايمان تا وقتي كه از آب و گل درمي‌آمديم، مادري‌شان انگار كه واقعي‌تر بود.

مادرهاي آن دوره‌هاي پدرسالاري مثل مرد، انگار كه مي‌زاييدند و مرد بار مي‌آوردند. حالا پدر‌هاي ما سرشان در لاك پول و اقتصاد است. حالا پدر‌هاي ما سايه‌اي هستند كه تنها شب‌ها ديده مي‌شوند.

سايه‌هاي شب كجا و سايه‌هاي روز كجا؟! آدم گاهي از سايه‌هاي شب حتي مي‌ترسد؛ اما سايه‌هاي روز يعني پشت، يعني پناه، يعني آسايش و اطمينان.

گاهي دلم براي پدر‌هاي حالا مي‌سوزد. پدر‌هاي حالا با خاطره‌اي خوش از نقش پدرهاي پر جذبه ديروز وارد دنياي پدري شده‌اند، اما حالا انگار كه همه چيز عوض شده است.

پدر‌هاي حالا گاهي آب خوش از گلويشان پايين نمي‌رود. گاهي دلشان مي‌خواهد اما نمي‌دانند چه كنند كه فرزندانشان مرد بار بيايند.

پدر‌هاي حالا وظايف پدري خود را نيز به مادران محول كرده‌اند. و فرزندان امروز انگار نمي‌دانند كه پدر يعني جذبه و اقتدار با چاشني مهرباني.

حالا انگار كه فرزندان ما و پسران ما نه از روي غريزه پدري و مادري، كه در لابه‌لاي كتاب‌ها و اصول روان‌شناسي بزرگ مي‌شوند. حالا فرزندان ما با درد و مهر مادري زاده نمي‌شوند، با چاقو و تيغ به دنيا مي‌‌آيند.

حالا مادران به جاي مادري پدري هم مي‌كنند و پدران سر در گم ميان ديروز و امروز همت مي‌كنند كه گليمشان را از آب بكشند. پدران امروز عصر‌ها به خانه نمي‌آيند و صداي نفس‌هايشان آدم را نمي‌ترساند. نگاهشان تن آدم را نمي‌لرزاند.

پدر‌هاي ديروز... .

شرکت سهامی خاص ماتسودا(マツダ株式会社)   که با نام تجاری مزدا شناخته می‌شود یک شرکت خودروسازی است که دفتر مرکزی آن در شهر هیروشیما در کشور ژاپن قرار دارد.

جوجیرو ماتسودا بنیانگذار شرکت خودروسازی مزدا که علاقه ویژه‌ای به آئین زرتشت داشته‌است با الهام ازاهورا مزدا و با توجه به تشابه اسمی آخر نام خانودگی اش با کلمه مزدا، این نام را بر محصولات خود گذاشته‌است. این شرکت در داخل ژاپن به نام ماتسودا شناخته می‌شود و بیشتر ژاپنیها از جنبه دیگر نام مزدا بی اطلاع هستند .

بر پایه اظهار نظر سایت مزدا دلیل نام گذاری این شرکت این طور بیان شده‌است:نام شرکت مزدا برگرفته از نام اهورا مزدا خدای اولین تمدن‌های غرب آسیا است.ما اهورا مزدا را به خدای خرد، اندیشه و هماهنگی تفسیر کردیم.به عنوان منشا هر دو تمدن شرقی و غربی و همینطور به عنوان نمادی از فرهنگ خودرو.این آمیختگی از تمایل به دستیابی به صلح جهانی و توسعه صنعت خودرو انجام شده است.

«اصغر فرهادی» هنگام دریافت این جایزه ضمن تشکر از حضار گفت: این جایزه را در حالی دریافت می‌کنم که همه جا در میان سیاستمداران صحبت از جنگ، خشنونت و نامهربانی است، ایران با آن فرهنگ درخشان، غنی و کهن خود که در زیر گرد و غبار سنگین سیاست مدفون شده، با شما حرف می‌زند.

«فرهادی» خطاب به حضار گفت: من با افتخار و غرور این جایزه را به مردم سرزمینم تقدیم می‌کنم، مردمی که علیرغم تمام دشمنی‌ها و تنش‌های به وجود آمده میان غرب و ایران برای تمامی فرهنگ‌ها و تمدن‌ها ارزش قائلند.

  سبزه: تولد دوباره ، حیات نو و سبز بودن

سمنو: ثروت و فراوانی و وفور

  سنجد: عشق

   سیر: دارو و درمان و بعنوان ماده ای گندزاد می باشد

  سیب: زیبایی و سلامت

 سماق: رنگ طلوع آفتاب

  سرکه قرمز : سن و صبر و عقل

  سنبل: آمدن بهار و نشان دهنده زیبائی

    سکه زرد : ثروت

    همچنین برسرسفره هفت سین شمع هایی روشن

 دربرابر آینه قرارمی دهند که نشان دهنده آینده ای

روشن است .

    تخم مرغ رنگ شده نیز نشانه باروری است .

  آینه نیز نمادی از خلقت است .

 ماهی قرمز نشانه زندگی است