جعفر قلی صدری (1290-1357) فرزند فرج اله در سال 1290 هجری شمسی در اصفهان به دنیا آمد. او فارغ التحصیل دانشگاه جنك و مسلط به زبان‌های انگليسي و فرانسه بود. از سال 1336 تا 1343 فرماندهی منطقه نفت خانه مرزی عراق را بر عهده داشت و در مهر ماه سال  1343 به اخذ درجه سرلشگري نائل گشت. وي در طول دوران خدمتش نشان‌های لیاقت درجه ۱ و ۲ و ۳ و همچنین نشان‌های افتخار ۱ و ۲ و ۳ و نشان رستاخيز ، آذرآبادگان و پاس را دریافت نمود.

از سال 1349 تا1351 به مدت دو سال ریاست شهربانی را به عهده داشت در 4 بهمن ماه 1350 توسط شاه همزمان به ریاست کمیته مشترک ضد خرابکاری ساواك و شهرباني منصوب شد. بر اثر اختلافات شدیدش با پرویز ثابتی رئیس ستاد کمیته مشترک که از ساواک بود، در ارديبهشت ماه سال 1352 از سمت ریاست کمیته مشترک برکنار گردید. وی در اول آذر ماه سال 1352 پس از سی و هشت سال خدمت بازنشسته شد و پس از آن با موافقت شاه یک شرکت حمل و نقل را با مشارکت یکی از کمپانی‌های بزرگ تأسیس نمود.


در آبان ماه سال 1357 و به دستور شاه برای فرونشاندن خشم انقلابی مردم در یک اقدام نمایشی، وی به همراه سیزده نفر دیگر که در نزد افکار عمومی به چهره‌هایی منفورتر از بقیه تبدیل شده بودند، توسط مامورين فرمانداري نظامی تهران دستگیر و روانه زندان شد. او تا پیروزی انقلاب در زندان بود و پس از آن توسط دادگاه انقلاب محاکمه شد.

دادگاه پس از رسيدگي به اتهامات سپهبد صدری وي را به جرم فساد در ارض، محاربه با خدا و نایب امام، اقدام و قیام علیه حکومت ملی، قتل و کشتار مردم بی گناه، صدور دستور قتل آزادیخواهان به اعدام محكوم نمود.