ای مزدا . ای دانای بزرگ . ای ناپیدای نیکی افزای

اینک فروتنانه خواهانم یاری ترا با دستانی برافراشته

خواستار شادی و شادکامه برای همه

بشنود تا با راستی و خرد و منش نیک خشنود سازم از خود روان آفرینش را

گله مند است روان آفرینش

گوید که چرا آفریدی مرا ؟    که بود هستی بخش من ؟

جهان آکنه از خشم . ستم . سنگدلی و زور گویی

بنما بر من رهایی بخش شایسته ای را

تنها تویی پناه من

                                       ای اهورا مزدا پایدار باد شهریاریت بر آفریدگانت

بر آبها و گیاهان و آنچه نیکو که تو آفریدی

بادا که راستی را نیرو بخشی و دروغ را ناتوانی بخشی

پیروز باد راستی   سرنگون باد دروغ