عرب و اعراب
در قرن هشتم قبل از میلاد و در اغلب اسناد آشوری و بابلی ، کلمه عرب با ساخت های مختلف کلمه مانند arbi- urbi- aribi به معنای صحرای واقع در غرب سرزمین رافدین و صحرای عراق مطرح شده است .
برای نخستین بار کلمه عربانیه در حدود سال 530 ق .م در متون ایرانی عصر هخامنشی به معنی صحرای میان عراق و شام که شبه جزیره سینا در آن قرار دارد به کار گرفته شده است .
این کلمه در تورات به معنی چادر نشین امده ، بعد از ان یونانیان در اواخر قرن پنجم قبل از میلاد کلمه عرب را بکار برده اند. قوم عرب که خاستگاه و موطن اصلی آنها شبه جزیره عربستا ن بوده است یکی از اقوام مشهور از نژاد سامی میباشد .
در باب موطن اولیه سامیان اتفاق نظر وجود ندارد . برخی آنها از بابل ، دسته ای آسیای مرکزی و اطراف رودخانه های سیحون و جیحون ، گروهی به افریقای شرقی و برخی نیز شبه جزیره عربستان دانسته اند .
این شبه جزیره نخستین خاستگاه سامیان بوده و به مرور ایام که این مکان تبدیل به سرزمین خشک و کم آبی شده است اقوامی از سامیان ناگزیر به سرزمین های مجاور عربستان مهاجرت کردند.
نژادشناسان اقوام زیر را سامی می دانند:
بابلی ها / کنعانیان / عبرانی ها / آرامیها / نبطی ها / فینیقی ها/ حبشیها و عرب ها
در قران. کلمه اعراب 10 بار و کلمه عرب 11 بار به کار رفته است .
لغت شناسان برای واژه عرب و اعراب دو معنای متفاوت ذکر می کنند واژه عرب از نظر آنان ناظر بر تمایز قومی از دیگر اقوام نژاد سامی است ولی واژه اعراب نامی است برا ی یک دسته خاص از قوم عرب یعنی بادیه نشینان .